เช้าที่เขาช่องลม

ตื่นตั้งแต่ตีห้า ไม่ได้ตั้งใจว่าจะไปถึงไหน แค่รู้สึกว่าอยากออกไปเจอถนนที่ยังไม่มีรถ วันหยุดแบบนี้เมืองยังหลับอยู่ และนั่นคือเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการออกตัว

ทำไมต้องเช้าขนาดนี้

ช่วงเช้ามืดมีเสน่ห์ที่หาไม่ได้ในเวลาอื่น อากาศยังเย็น แสงยังนุ่ม และที่สำคัญคือความเงียบ เสียงเครื่องยนต์กับลมที่ปะทะหน้ากลายเป็นจังหวะเดียวที่เราได้ยิน ไม่มีแตร ไม่มีรถติด มีแค่เรากับถนน

ผมเตรียมของไม่เยอะ แค่:

• น้ำหนึ่งขวด
• ถุงมือกับแจ็คเก็ตกันลม
• กล้องตัวเล็กสำหรับเก็บภาพระหว่างทาง

เส้นทาง

จากในเมืองออกไปทางชานเมือง ถนนเริ่มโล่งขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งห่างจากไฟแดงสุดท้าย ใจก็ยิ่งเบา ทางขึ้นเขาช่องลมไม่ได้ชันมาก แต่โค้งกำลังสวย พอให้ได้เอนรถเล่นเบา ๆ โดยไม่ต้องเร่ง

พอถึงจุดชมวิว แสงแรกเริ่มไต่ขึ้นมาจากขอบเขา ผมจอดรถ ถอดหมวก แล้วก็แค่ยืนดูมันสักพัก มือยังชาจากลมเย็น แต่ในหัวโล่งอย่างบอกไม่ถูก

บางทีการเดินทางที่ดีที่สุด ก็ไม่ได้ต้องการเหตุผลอะไรมากไปกว่าการได้ออกมา

ขากลับ

ขากลับพระอาทิตย์ขึ้นเต็มที่แล้ว เมืองเริ่มตื่น ร้านกาแฟข้างทางเริ่มเปิด ผมแวะกินกาแฟร้อนแก้วหนึ่ง นั่งมองรถที่จอดอยู่ แล้วคิดว่าเช้าแบบนี้ควรมีให้บ่อยกว่านี้

ไม่ใช่ทุกทริปต้องไกลหรือต้องมีจุดหมายยิ่งใหญ่ บางครั้งแค่ตื่นเช้ากว่าปกติ แล้วออกไปดูเมืองก่อนใคร ก็เป็นทริปที่ดีพอแล้ว